‘yazmak, sessizliği kanatmak.. Hepsi bu..’

Ve derin bir sessizlikle irkiliyorum.Anlatmak mı? Anlatamam ki bu sevgiyi.. anlatsam ne ben anlarım kendimi ne sen anlarsın. Var olma durumu içinde bir yokluk gibisin.

 ‘sus’ diyor karmakarışıklığım,’eğer konuşursan yitersin, sevgini değersiz kılarsın’Susuyorum. Bilememeni alıyorum gözlerimin önüne. Kabulleniyorum. Sevgi duyuyorum sGiderek sadece bir serap oluyorsun bana. Bilmiyorsun, sözlerin , kelimelerin bile güçsüz kaldığını, sevgimin yanında…‘sen yoktunEllerimle dokundum sanaEllerim, yüzümdeydi…


’Konuştum konuştum, ağzımı açmadım yine. Saat geç olmuş. Uyanmış kalmışım yine gecenin en gece olduğu renge; karanlığa..Geceyle beraber dağılacaksın zihnime. Ve kar tadında bir sabahın ürkütücü aydınlığıyla susmaya devam edeceğim sana.


Sustukça var edeceğim seni..ana; hem de en sevgisiz yerimden..